Twee fotografen expositie G...MHK stellen zich voor

Evert van Daele is de vierde fotograaf in rij die we aan u voorstellen.

Mijn passie voor de fotografie begon al als klein manneke met het winnen van een camera. Ja wel, nog een met fotorolletjes erin. Elke keer weer nieuwsgierig wat daar aan resultaat uitkwam. Later werd dit vervangen door een digitale camera.

Fotografie is overal, want er is zoveel moois om vast te leggen. Als fotograaf kijk je anders naar de wereld dan niet fotografen. Wanneer je op pad bent, ben je altijd zoekende naar iets waar je een goede foto van kan maken. Je draagt je hobby altijd mee, ook al heb je dus niet fysiek je camera bij.

Voor mijn eindopdracht voor de opleiding tot vakfotograaf heb ik mij verdiept in de architectuur. Deze vorm van fotografie heeft veel overeenkomsten met portret- en landschapsfotografie. Je portretteert in feite de gebouwen en legt hun karakter bloot of je toont het gebouw in z’n bredere context. Dit vereist wel vooronderzoek, kennis en inzet. Met architectuurfotografie probeer je altijd het gebouw zo mooi mogelijk te laten zien. Een samenspel door standpunt en kadering, een spel van lijnen, patronen en vormen, licht en schaduw en de schoonheid van het hedendaagse stadslandschap. Het lijnenspel is een van de belangrijkste gereedschappen van de architectuurfotografie. Een belangrijke keuze daarbij is: zet ik mijn camera waterpas of niet. De uitkomst daarvan kan heel verrassend zijn.

De laatste fotograaf die we voor deze expositie in het zonnetje zetten is Henk Boersma.

In Australië werkte ik ooit op een boerderij en hoewel ik was aangenomen als cowboy, reed ik daar ook regelmatig met allerhande voertuigen. Alleen de mooie grote vrachtwagen, een zogenaamde roadtrain mocht ik niet besturen. Die was om mee naar de stad te gaan en daar had je een rijbewijs voor nodig. En dat zat me dwars. Terug in Nederland haalde ik later dat rijbewijs op kosten van de staat in verband met het chauffeurstekort hier. Aangezien vrachtwagens de grootste voertuigen op de wegen zijn en je daarin ook hoger zit, kun je stellen dat ik als bestuurder betaald word om op anderen neer te kijken, dat is echter ver van de waarheid. Mensen fascineren mij. Iedereen is uniek. Er is nog nooit iemand geweest zoals jij en er zal ook nooit meer iemand zijn zoals jij.

Op een gegeven moment woonde ik antikraak in een voormalig verzorgingstehuis, aan het einde van een gang met identieke, lelijke, gele deuren maar daarachter verschillende kamers met verschillende oppervlaktes en interessante bewoners. Gedeelde wc’s, douches, keuken, tuin en die gang. Sommigen met de deur altijd wagenwijd open, anderen met de deur op een kier en weer anderen gesloten, maar toch een samenleving op zichzelf en het leek mij mooi om dit vast te leggen.

Vanuit de transportsector was er ineens subsidie beschikbaar om een opleiding naar keuze te volgen en mijn keuze viel op fotografie. Als afstudeerproject moest er een serie gemaakt worden. Voor mij dus een goede reden om de bewoners vanuit de gang te fotograferen bij hun deur op een manier die kenmerkend is voor die unieke persoon. Hoe beperkt dat ook is want ieder mens is uiteraard zoveel meer dan wat kan worden vastgelegd in een foto. Hoe dan ook met deze serie slaagde ik in november 2021 voor mijn opleiding en is onderdeel van de expositie te Waalwijk.