Ingezonden: Het Schoenenkwartier mist de directeur

Er verschijnen tot eind augustus alleen maar positieve berichten over het Schoenenkwartier in de media. Het bestuur reageert nauwelijks op de commotie die ontstaat als het de directeur op non-actief stelt. De directeur krijgt een spreekverbod en kan zich nauwelijks verweren. Wij, vrienden van het museum, verenigd in het snel gevormde Comité “Goed Bestuur Schoenenkwartier” hebben gelukkig geen spreekverbod en vertellen graag waarom we voor het museum én de directeur in de bres zijn gesprongen.

Wat is precies de aanleiding voor deze kwestie? Bestuurslid Harrie de Werd gebruikt in de wandelgangen termen als ‘vanwege zwaar belastende redenen’. Die worden nergens toegelicht en sterker nog recentelijk ontkent hij dit te hebben gemeld. Kijken we naar de uitvoering van het takenpakket van de directeur, dan kan de conclusie alleen maar positief zijn. De begeleiding van het bouw en inrichtingsproces heeft tot een prachtig resultaat geleid. Uiteraard ook door de inbreng van vele anderen. De PR van het museum is een succes, zoals ook uit de vele krantenberichten blijkt. De uitbouw en aansturing van het team en de (zeer) grote groep vrijwilligers is geslaagd en was groeiende tot aan haar vertrek. De contacten met sponsoren en het bedrijfsleven zijn uitstekend. Van die zijde ontvangt de directeur veel adhesiebetuigingen. De exploitatie van het museum bleef vorig en dit jaar binnen het budget. En de bezoekersaantallen overtreffen de verwachtingen. Daar kun je mee thuis komen!

Waarom dan toch die negatieve houding van het bestuur? Te pas en te onpas meldt het bestuurslid in kwestie dat de directeur ‘met iedereen botst’. Dat klopt in elk geval wat hem zelf betreft. Al snel na de start zijn er irritaties. De directeur stapt in de bouwcommissie waar tot dan toe meer vermeld bestuurslid zijn inbreng mocht leveren. De directeur, gepokt en gemazeld in de kunst- en museumwereld, heeft op onderdelen andere opvattingen dan dit bestuurslid. Ze werkt ook intensiever samen met het team dan het bestuur deed. Dat het team en de directeur niet verder willen met een ZZP’er die De Werd als vaste kracht voorstelt, valt niet in goede aarde. En de vasthoudendheid om het vier jaar eerder vastgestelde subsidiebedrag te verhogen (indexeren) zint hem ook niet. Hij neemt in februari taken als financiën (een doodzonde in bestuurdersland) en alle contacten met de gemeente van haar over. Er wordt door bestuur en gemeente enkel nog óver de directeur gepraat en niet meer mét haar. En dit zijn nog maar een enkele van de voorbeelden daar waar spanningen tussen beiden zijn ontstaan.

Wij maken ons zorgen over het museum, nu medewerkers en vrijwilligers vertrekken en sponsoren hun uitgeleende spullen terug halen. De bezetting om het museum draaiende te houden heeft de kritische ondergrens bereikt. Doodzonde. Wij hebben er al verschillende keren voor gepleit dat de twee bestuurders plaats maken voor de vier geworven leden van de nieuwe Raad van Toezicht. Die kan nagaan wat het draagvlak voor Anouk van Heesch is. En als dat er voldoende is; kan het museum na deze ongewenste storm snel weer bouwen aan de toekomst.

Joep Hamburg, Charles Bergmans, Nico Klerx, Jan Dumoulin, Christine en Jan Vesters, Kees Verschure en Hans Brekelmans