Wie wil Ilse steunen tijdens de Afvalrace Familiedag op 19 februari?

Foto: Linda Koolen

Gedragsverandering, hoe zie ik mezelf nu vergeleken met in het begin? Dat is de vraag die mij deze week werd gesteld. En ik kan je vertellen dat er in de afgelopen maanden veel is veranderd. Dit blijkt niet alleen een strijd tegen de kilo’s, maar ook een strijd tegen mezelf.

Ik ben altijd heel erg iemand van extremen geweest. Of ik ga er 100% tegen aan of ik stop er ook weer 100% mee. Als het goed gaat loopt Ilse op wolken en is er tegenslag dan ben ik geneigd alles te laten vallen en er de brui aan te geven. Dit heb ik eigenlijk altijd al gedaan en zo ben ik altijd geweest.

Ik zag niet wat ik bereikte en kon daar ook niet trots op zijn als het niet die 100% qua resultaat was. Dat is nu anders en dat is de grootste gedragsverandering meteen denk ik.

Normaal ga ik meteen als een malle en nu ging de opstart eigenlijk helemaal niet goed, ik zag iedereen kei veel afvallen (ik zie niet dat er ook heeeel veel waren die net als ik wat moeite hadden, ik zag alleen diegene die het “wel goed” deden) en ik zelf “maar” een paar kilo. Ik vond dat verschrikkelijk, maar ik kreeg het maar niet voor elkaar. Ik spiegelde me aan anderen, iets waar ik heel mijn leven als last van heb, in plaats van trots te zijn op wat ik in mijn koppie bereikte. Want daar gebeurde echt wel wat, ik begon tevreden te raken wat ik voor mezelf al bereikt had en het leek wel of ik daardoor eind december opeens de smaak te pakken had. De knop, volgens mij was dat hem! Maar toen kwam er dat testmoment, mijn knie, en even leek het er op dat mijn oude patroon weer overwon. Maar niets is minder waar, ik ben door gegaan en ben daardoor trots op mezelf en ben super gemotiveerd!

Qua voedingspatroon is er ook veel veranderd. Ik was echt een vervelingseter, zodra ik ontspanning had begon ik te eten. Dat is niet meer. Als ik nu een filmpje kijk of rustig een kopje thee drink heb ik niet meer de behoefte er iets bij te eten (lees: snaaien!)
De snaaimomenten zijn weg en als ik een keer wel wat pak geniet ik er ook echt van. Ik eet niet meer om maar te eten, maar echt om te voeden en te genieten van mijn eten. Daarnaast is er nu structuur, wat ik eet en wanneer ik iets eet ligt vast. Daardoor kan ik overzichtelijker boodschappen doen, wat meer rust geeft en dat zorgt er ook voor dat ik geen ongezonde dingen in huis haal.

Ook vind ik het onwijs leuk dat in mijn gezin ook gedragsverandering plaats vind. Iedereen leert opnieuw te eten en ze vinden het normaal dat mama zo vaak sport. Luca vind het erg gaaf, die zegt steeds dat ik kei sterk ben en wil altijd graag mee gaan sporten. Ik ben blij dat ik het goede voorbeeld geef aan mijn kinderen en hoop dat ze de goede leefstijl over nemen.

Ik merk dat al deze “kleine” veranderingen onder een grotere verandering vallen en dat is dat ik gewoonweg wat minder streng ben voor mezelf en wat sneller trots ben op wat ik bereik. De welbekende lat is wat verlaagd, nog steeds ambitieus maar nu wel realistisch!

Verder wil ik jullie ook nog uitnodigen…

Op zondag 19 februari a.s. houdt De Afvalrace een Familie Bootcamp bij Decathlon in Breda. Ik nodig iedereen uit om te komen en mee te doen met dit sportieve evenement. Deelname is gratis.

Schrijf je nu direct in via https://www.eventbrite.nl/e/tickets-de-afvalrace-familie-bootcamp-30918534168

Wie van mijn familie/vrienden/collega’s/kennissen durven met mij mee te doen???

Liefs Ilse

Reacties